Lifestyle

Mijn bevalling.

Bijna 7 maanden geleden heb ik mijn eerste kind op de wereld gezet. En als ik terug denk aan die dag wordt ik blij, heel blij.  Want ik ben mijn hele zwangerschap best bang geweest voor deze dag. Maar boy oh boy wat ben ik blij en trots op mezelf dat ik het het gedaan. En dat mag je echt wel zijn als je een kind op de wereld hebt gezet.

Ben je benieuwd naar hoe dat ging, lees dan mee.

WAARSCHUWING..VEEL DETAILS EN HEEL EERLIJK

Maandag 12 oktober 06:00
Vandaag wordt ik ingeleid ivm mijn zwangerschapsdiabetes. Afgelopen donderdag had ik al 2 cm ontsluiting maar omdat het mn eerste kindje was moest ik rekenen op 24 uur. “Bel maandag om 06:00 uur maar even en dan checken we of er plek is,  je weet maar nooit wat er in het weekend gebeurt”. Ik bel op..”Ciska Lala he, kom maar hoor, we wachten op je”.
Shit..en nu. Uiteraard waren we al wakker en stand by. Mijn moeder gebeld, we hebben groen licht. 07:00 uur aanmelden in het ziekenhuis.

Eenmaal aangekomen werden we naar onze kamer gebracht. Kamer 6, roze met mooie bloemen, een bank en HET BED.
Ik mocht mij gelijk omkleden en werd aangesloten aan allemaal apparatuur. (SHIT..IK DACHT WE NEMEN DE TIJD MAAR NEE HUPPAKEE..WE GAAN ERVOOR). De verpleegkundige liet alles zien en legde alles uit en om 07:30 werd mijn vruchtwater gebroken. Met een dikke vette brei naald, dat was het natuurlijk niet maar ik dacht wel even Shit..Dat dacht ik heel vaak die dag. Het deed geen pijn maar het voelde zo vies..ik zei ook nog..Ielll..het voelt zo warm. Moeder ” Cis..”..
Oke, nou ik kon liggen en toen begon het wachten. Ik kreeg gelijk weeenopwekkers. En het was vrij makkelijk te doen. Zo af en toe kwam er een iellig mannetje ( assistent arts) even voelen. ” Nou het schiet niet echt op, we doen de weeenopwekker wat omhoog”.
Rond 11:00 had ik het wel gezien. Ik at een vanille pudding toetje en had super veel pijn.
In mijn hoofd ging ik dood. Gelukkig had ik van mn vriendinnetje Antonietta ademhalingsoefeningen geleerd. Dus samen met Ferdi pufte ik het weg…
BLEGHHH..daar ging mn toetje..vanaf dit moment begon het zwaar te worden. Aan de ene kant mn moeder en aan de andere kant Ferdi en alle 2 pufte op een andere manier. Ik weet nog dat ik zei ” Jullie doen het alle 2 anders!!”.. ik was boos..ik had pijn..lichamelijke pijn. Toen kwamen ze er achter dat ze per ongeluk de weeen opwekkers te hoog hadden gezet..
Vandaar de intense pijn bij nogsteeds 2 CM!!!
Vanaf dit moment begon het zwaar te worden. Tussen de weeen door zakte ik steeds weg. Ik was zwaar aan het ijlen en had veel pijn. Ik lag op mijn rechter zijde en had Ferdi zijn hand vast..”Daar komt er weer 1″..ik kneep in zijn handen en samen pufte we het weg. Doordat ik zoveel adrenaline in mijn lichaam had viel in steeds tussen de weeen door in een soort trance. Bepaalde momenten was ik heel fel ” ik doe dit niet meer, ik stop er mee en ga naar huis”..iedereen lachte een beetje..” Ik vind het niks aan!!..Ik kap ermee”.
De pijn werd te heftig en ik vroeg om pijnstilling, alles behalve een ruggenprik. De arts assistente voelde nog een keer..nog steeds 2 cm. “Ik moet even overleggen”…Huh..hoezo..wat is er dan aan de hand, vroeg ik me af.
Op de goeie momenten heb ik nog wel kunnen ouwehoeren met de verpleegkundige. Vertelde nog heel stoer ” Voordat je dienst erop zit is die kleine er wel hoor”.. Hij kwam terug.

14:00:
” aangezien je zoveel pijn hebt krijg je toch een ruggenprik”..Tja als dat de enige optie is moet dat maar. De ruggenprik werd aangevraagd en we moesten wachten.
op een gegeven moment kon ik echt niet meer maar ik moest wel..ik moest wachten..Heb zo vaak sorry tegen Ferdi gezegd..” ik kan het niet, het doet veel te veel pijn”.. 1 van de dames keek naar me en ze vroeg of het ging..”..ik weet niet wat het is en wat er gebeurd maar het doet zo veel pijn”..Ze nam een kijkje.. VO..we hebben een VO
What the fuck is een VO..VOLLEDIGE ONTSLUITING..kijkt u maar meneer je ziet haartjes..
Ferdi ” Cis..ze heeft zwarte haartjes”..What the fff…ik snapt het niet..er kwamen van alle kanten dokters of weet ik veel wat. Schorten..het achterste gedeelte van het bed was weg..
Er werd nog gevraagd of er een stagaire mee mocht kijken..” Al kijkt de hele wereld mee..het kan me niks schelen..ik lachte en was zo blij..haha”.. Ik kon alleen maar lachen en was zo blij..en na 3 keer schreeuwen als 1 of andere oervrouw werd er een klein glibberig en heel mooie schoon meisje op mijn buik gelegd.
Ik kon alleen maar lachen en het enige wat ik zei was “..Wauw kijk dan ..Echt waar echt waar..wow echt waar”..als ik er nu aan terug denk moet ik weer lachen.
Kleine Ilayla Divya is geboren om 15:06

Na de bevalling en toen alles eenmaal rustig was kwam de arts assistent nog naar mij toe. Het spijt mij zo, het is mijn schuld, ik had beter moeten voelen. Ik vond het op dat moment echt niet erg. En ook nu niet.
Het is allemaal zo snel gegaan dat het mij allemaal niks kon schelen. Later had ik eigenlijk pas door dat ik een katheter had gekregen en ondanks dat ik zei ” ik wil er geen mensen omheen hebben die ik niet heb gezien de hele dag” stond de hele kamer vol. Iedereen keek vol verbazing. Een eerste kindje en dan zo een bevalling..het was een geweldige dag waar ik echt nog steeds met liefde naar terug kijk.

hartjes

In verband met mijn zwangerschapsdiabetes moest Ilayla ook geprikt worden. Na 3 uur toen na 5 en na 7 uur.
We kregen een heerlijke chille kamer en om 23:00 uur kregen we te horen dat ze helemaal geen last heeft gehad van de diabetes. ” je mag naar huis maar het is vrij laat dus als je wilt mag je blijven”.. we zijn gebleven..

Mocht je willen weten hoe het verder ging moet je maar even naar mijn VLOGS

Een dag om nooit te vergeten

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply
    yasemin
    mei 5, 2016 at 13:00

    Blijft bijzonder om te lezen een bevallingsverhaal! En wat het je het goed gedaan powermama! Mijn bevalling was heel makkelijk maar ik was wel heel bang voor het onbekende. En het blijft bizar dat je dan ineens een prachtig kindje hebt die uit jou buik kwam. Ik kan het soms nog niet bevatten. xxx

    • Reply
      Ciska Lala
      mei 9, 2016 at 12:54

      Ja he!..ik lees ook vaak van zulke verhalen, vind het heel mooi om te lezen. Bizar he..soms kijk ik naar Ilayla en dan bevat ik het ook niet..Gek is dat en al helemaal hoeveel liefde je voelt voor zo’n klein meisje. xxx

    Leave a Reply

    We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website.

    %d bloggers liken dit: