Lifestyle

Mama’s verhaal

Nu ik moeder ben geworden is er een hele nieuwe wereld voor mij open gegaan. Maar wat mij het meest opviel is hoeveel advies je krijgt van andere moeders. Je staat er absoluut niet alleen voor, ook al voelt dat soms zo. De momenten dat ik mij zo voelde tijdens de zwangerschap en na de bevalling, de momenten dat ik dacht ” niemand zal snappen wat ik bedoel, ik zal wel gek zijn” op die momenten zocht ik de andere moeders anoniem op. Ik las verhalen over hoe het ging bij andere vrouwen en toen wist ik het! We zijn niet gek..het is gewoon een zware periode en iedereen moet zn verhaal kwijt.

Vandaag het verhaal van Claudia. 

hartjes

De zwangerschap.

Ik heb altijd moeder willen worden, al van kleins af aan antwoordde ik op de vraag ‘wat wil je later worden?’ “ik word mama en verder niks”.

November  2011 besloten we de gok te nemen.De positieve test weet ik nog heel goed, vlak na oud & nieuw deed ik een test en jawel hoor ik was zwanger! 2012 begon geweldig, wat waren we blij maar we vonden het ook spannend, waren we er wel klaar voor?

Ongeveer een week na de positieve test begon ik kwaaltjes te krijgen, de standaard zwangerschap kwaaltjes die bijna elke vrouw wel krijgt. Ook was ik behoorlijk misselijk, spuugde de hele dag door. Dit is zo gebleven tot aan de 16e week van de zwangerschap. Ik vond het lastig om mijn dagelijkse dingen te blijven doen, was bang dat ik zou moeten spugen als ik bijvoorbeeld boodschappen aan het doen was, ergens op visite was of de hond aan het uitlaten was. Mijn humeur was vaak slecht en de hormonen maakten het er niet beter op. Het liefst lag ik zoveel mogelijk in bed.

Na 16 weken begon ik me beter te voelen, ik was soms nog wel wat misselijk maar spugen deed ik eigenlijk bijna niet meer. Nu kon ik gaan genieten van de baby in mijn buik ik voelde het geregeld schoppen en bewegen, ik was klaar voor de rest van mijn zwangerschap!

De weken die volgden verliepen goed, ik had wat last van mijn bekken maar met fysiotherapie ging het wel goed. Rond de 23e week ging het lopen steeds moeilijker,  het werken ging lastiger en rond 26 weken ben ik gestopt met werken omdat het echt niet meer lukte Het ging van kwaad tot erger, ik kon op den duur geen 100 meter meer lopen, was afhankelijk van vrienden en familie die bijvoorbeeld de hond voor mij uitlieten.

Het hele zwanger zijn was inmiddels een nare ervaring aan het worden, niet zoals ik me altijd voorgesteld had. Van mij mochten die 40 weken wel om zijn, bevallen en genieten van onze baby, dat was alles wat ik wilde.
Alsof het allemaal nog niet genoeg was had ik ook  last van jeuk, nu was het steeds warm weer  dus volgens de huisarts was de jeuk logisch, het kwam van de warmte.

Ik krabde mijn hele buik en benen kapot, allerlei zalfjes geprobeerd maar niks verlichte de jeuk, op een gegeven moment kwam de verloskundige met een idee, misschien had ik last van zwangerschapscholestase. Nooit van gehoord, dus thuis opgezocht op Google en alles wat ik las was herkenbaar.

De verloskundige verwees mij door naar het ziekenhuis en vanaf week 30 werd ik elke dag in het ziekenhuis verwacht om mijn leverwaardes te controleren. Te hoge waardes konden gevaarlijk zijn voor de baby. De jeuk konden ze overigens niet verhelpen. Gelukkig is onze zoon met 37 weken geboren, hij moet gemerkt hebben dat ik er spuug zat van was en besloot dat het tijd was.

De bevalling verliep voorspoedig, het duurde allemaal wat lang maar ik kijk er niet vervelend op terug!

knijn

De kraamtijd.

Ik was moe, zo moe! Ik had weinig zin in visite maar ja dat hoort er nu eenmaal bij.Gelukkig was onze zoon niet een heel moeilijke baby de eerste weken dus daar hadden we geluk mee.De jeuk was weg, het lopen ging steeds een beetje beter en mijn humeur was ook stukken beter.Maar toen was daar weer een ander lichamelijk ongemak, ik was geknipt tijdens de bevalling en de hechting was gesprongen, nu had ik een grote open wond. Het heeft ruim 2 maanden geduurd voor de wond weer dicht was.

Ik heb na de geboorte geroepen dat ik nooit meer zwanger wilde zijn. Nu bijna 4 jaar later zeg ik niet meer definitief nooit meer zwanger te willen worden maar of er ooit een tweede komt….

hartje

Wil jij nou ook je verhaal kwijt, om andere dames te helpen, of wil je het gewoon even kwijt?
Laat het me hier onder weten. Wie weet help je er nog iemand mee. 

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website.

%d bloggers liken dit: